خاطرات قاصدک

¤¤¤ انکار کردن موسی علیه السلام بر مناجات شبان

بی ادب گفتن سخن با خاص حق		دل بمیراند سیه دارد ورق
گر تو مردی را بخوانی فاطمه		گرچه یک جنس‌اند مرد و زن همه
قصد خون تو کند تا ممکنست		گرچه خوش‌خو و حلیم و ساکنست
فاطمه مدحست در حق زنان		مرد را گویی بود زخم سنان
دست و پا در حق ما استایش است		در حق پاکی حق آلایش است
لم یلد لم یولد او را لایق است		والد و مولود را او خالق است
هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست		هرچه مولودست او زین سوی جوست
زانک از کون و فساد است و مهین		حادثست و محدثی خواهد یقین
گفت ای موسی دهانم دوختی		وز پشیمانی تو جانم سوختی
جامه را بدرید و آهی کرد تفت		سر نهاد اندر بیابانی و رفت

¤¤¤عتاب کردن حق تعالی موسی را علیه السلام از بهر آن شبان

وحی آمد سوی موسی از خدا		بنده‌ی ما را ز ما کردی جدا
تو برای وصل کردن آمدی		یا برای فصل کردن آمدی
تا توانی پا منه اندر فراق		ابغض الاشیاء عندی الطلاق
هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام		هر کسی را اصطلاحی داده‌ام
در حق او مدح و در حق تو ذم		در حق او شهد و در حق تو سم
ما بری از پاک و ناپاکی همه		از گرانجانی و چالاکی همه
من نکردم امر تا سودی کنم		بلک تا بر بندگان جودی کنم
هندوان را اصطلاح هند مدح		سندیان را اصطلاح سند مدح
من نگردم پاک از تسبیحشان		پاک هم ایشان شوند و درفشان
ما زبان را ننگریم و قال را		ما روان را بنگریم و حال را
ناظر قلبیم اگر خاشع بود		گرچه گفت لفظ ناخاضع رود
زانک دل جوهر بود گفتن عرض		پس طفیل آمد عرض جوهر غرض
چند ازین الفاظ و اضمار و مجاز		سوز خواهم سوز با آن سوز ساز
آتشی از عشق در جان بر فروز		سر بسر فکر و عبارت را بسوز
موسیا آداب‌دانان دیگرند		سوخته جان و روانان دیگرند
عاشقان را هر نفس سوزیدنیست		بر ده ویران خراج و عشر نیست
گر خطا گوید ورا خاطی مگو		گر بود پر خون شهید او را مشو
خون شهیدان را ز آب اولیترست		این خطا را صد صواب اولیترست
در درون کعبه رسم قبله نیست		چه غم از غواص را پاچیله نیست
تو ز سرمستان قلاوزی مجو		جامه‌چاکان را چه فرمایی رفو

ملت عشق از همه دینها جداست		عاشقان را ملت و مذهب خداست
لعل را گر مهر نبود باک نیست		عشق در دریای غم غمناک نیست

¤¤¤وحی آمدن موسی را علیه السلام در عذر آن شبان

بعد از آن در سر موسی حق نهفت		رازهایی گفت کان ناید به گفت
بر دل موسی سخنها ریختند		دیدن و گفتن بهم آمیختند
چند بی‌خود گشت و چند آمد بخود		چند پرید از ازل سوی ابد
بعد ازین گر شرح گویم ابلهیست		زانک شرح این ورای آگهیست
ور بگویم عقلها را بر کند		ور نویسم بس قلمها بشکند
چونک موسی این عتاب از حق شنید		در بیابان در پی چوپان دوید
بر نشان پای آن سرگشته راند		گرد از پره‌ی بیابان بر فشاند
گام پای مردم شوریده خود		هم ز گام دیگران پیدا بود
یک قدم چون رخ ز بالا تا نشیب		یک قدم چون پیل رفته بر وریب
گاه چون موجی بر افرازان علم		گاه چون ماهی روانه بر شکم
گاه بر خاکی نبشته حال خود		همچو رمالی که رملی بر زند
عاقبت دریافت او را و بدید		گفت مژده ده که دستوری رسید
هیچ آدابی و ترتیبی مجو		هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو
کفر تو دینست و دینت نور جان		آمنی وز تو جهانی در امان
ای معاف یفعل الله ما یشا		بی‌محابا رو زبان را بر گشا
گفت ای موسی از آن بگذشته‌ام		من کنون در خون دل آغشته‌ام
من ز سدره‌ی منتهی بگذشته‌ام		صد هزاران ساله زان سو رفته‌ام
تازیانه بر زدی اسپم بگشت		گنبدی کرد و ز گردون بر گذشت
محرم ناسوت ما لاهوت باد		آفرین بر دست و بر بازوت باد
حال من اکنون برون از گفتنست		اینچ می‌گویم نه احوال منست

نقش می‌بینی که در آیینه‌ایست		نقش تست آن نقش آن آیینه نیست
دم که مرد نایی اندر نای کرد		درخور نایست نه درخورد مرد
هان و هان گر حمد گویی گر سپاس		همچو نافرجام آن چوپان شناس
حمد تو نسبت بدان گر بهترست		لیک آن نسبت بحق هم ابترست
چند گویی چون غطا برداشتند		کین نبودست آنک می‌پنداشتند
این قبول ذکر تو از رحمتست		چون نماز مستحاضه رخصتست
با نماز او بیالودست خون		ذکر تو آلوده‌ی تشبیه و چون
خون پلیدست و ببی می‌رود		لیک باطن را نجاستها بود
کان بغیر آب لطف کردگار		کم نگردد از درون مرد کار
در سجودت کاش رو گردانیی		معنی سبحان ربی دانیی
کای سجودم چون وجودم ناسزا		مر بدی را تو نکویی ده جزا
این زمین از حلم حق دارد اثر		تا نجاست برد و گلها داد بر
تا بپوشد او پلیدیهای ما		در عوض بر روید از وی غنچه‌ها
پس چو کافر دید کو در داد و جود		کمتر و بی‌مایه‌تر از خاک بود
از وجود او گل و میوه نرست		جز فساد جمله پاکیها نجست
گفت واپس رفته‌ام من در ذهاب		حسر تا یا لیتنی کنت تراب
کاش از خاکی سفر نگزیدمی		همچو خاکی دانه‌ای می‌چیدمی
چون سفر کردم مرا راه آزمود		زین سفر کردن ره‌آوردم چه بود
زان همه میلش سوی خاکست کو		در سفر سودی نبیند پیش رو
روی واپس کردنش آن حرص و آز		روی در ره کردنش صدق و نیاز

هر گیا را کش بود میل علا		در مزیدست و حیات و در نما
چونک گردانید سر سوی زمین		در کمی و خشکی و نقص و غبین
میل روحت چون سوی بالا بود		در تزاید مرجعت آنجا بود
ور نگوساری سرت سوی زمین		آفلی حق لا یحب الافلین

قاصدک : لذت بردم این شعر رو خوندم .

دل . ن : میخوام بشینم رو خط ممتد خیابون و فقط گریه کنم ! همین ! مزدورای کثیف ! (خطاب به دشمنان ایران است )